OSMANLI DEVLETİNDE TÜRKLER
BU YAZININ ANA GAYESİ ATAMIZ-CEDDİMİZ OSMANLIYI KÖTÜLEMEK ASLA VE ASLA OLAMAZ...
GAYE; OSMANLININ DÜŞTÜĞÜ HATALARI GÖREREK BUGÜN AYNI HATALARA DÜŞMEMEKTİR...


Osmanlı İmparatorluğu Türkler tarafından kurulan birçok büyük devletten birisidir. Üç kıtaya yüzyıllarca hükmetmiştir. İmparatorluğun kurucu ve asli unsuru Türklerdir. Osmanlı İmparatorluğu ile övünmek gururlanmak hepimizin hakkıdır. Ancak Osmanlı Devletinin yaptığı yanlışların faturasını Türk Milleti hala bugün bile ödemektedir. İmparatorluğun yaptığı en önemli yanlışlık Türkler’i devlet içerisinde 2. hatta 3. sınıf vatandaş yerine koymasıdır. Bu yazıda bu konu üzerinde yani Osmanlı Devletinin Türkler’e bakışı üzerinde durulmaktadır. Eleştirilen Osmanlı Devlet sisteminin tamamı değil yalnızca devşirme sistemi ve devletin Türk Milletine bakışıdır.

Osmanlı Devleti kurulduğu ilk yıllarda binlerce yıllık Türk devlet geleneğine ve töresine sadık kalmıştır. Ancak aynen Selçuklu Devletlerinde olduğu gibi zamanla Türk Devlet töresinden uzaklaşmıştır. Devletin kurucu unsuru Türkler olmasına rağmen evi yapan balta evin dışında durmalıdır düşüncesiyle Türkler devlet tarafından dışlanmış ihmal edilmiş hatta birçok baskı ve zulme uğratılmışlardır. Türk Devlet geleneğinde hükümdarın 1. hanımı Türk olur ve ancak bu Türk hanımın çocukları hükümdar olabilirdi. Fakat Osmanlı bu geleneği yıkmış genelde hep gayrimüslim devşirme hanımlar ile ev- lenmişlerdir. Devletin en önemli makamlarına hep devşirmeler geçirilmiştir. Köleler Türkler’e tercih edilmiştir. Osmanlı’ da Türkler’e Etrak-i biidrak yani idraksiz akılsız topluluk diyorlardı. Türkler’in dışlanması Şecere-i Terakimede anlatıldığına göre Selçuklularda da görülmektedir. Türkler hor görülüyordı. Osmanlı’nın bu anlayışının sonuçları günümüze kadar gelen büyük sorunların kaynağı olarak ortaya çıkmaktadır.

Osmanlı Devletinde Türkler dönme ve devşirmeler tarafından küçümseniyor ve kendilerine Etrak-i biidrak yani idraksiz akılsız millet deniliyordu. Türkler’in Osmanlıda böyle nitelendirilmesi devletin Türklere bakışını göstermektedir. Bu durum özellikle 16. ve 17. yüzyıllarda devletin başına çok büyük işler açacak ve Anadolu’nun kaderine etki edecektir. Saraylarda oturup içinden geldiği kendi kavmini dışlayan genellikle devşirme köle Hıristiyan kadınlar ile evlenen ordusunu ve devlet idaresini Türk olmayan devşirmelere emanet ederek ülkeyi yöneten Osmanlı Padişahları Türkler’in Osmanlı Devletinde hor görülmesine yol açmıştır. Bu durum ise:
Türkiye ile Orta Asya arasındaki her türlü bağın kopmasına ve yine günümüze kadar gelen Türk toplulukları ve devletlerinin birbirinden uzak ve kopuk halde bulunmasına

Türkler’in Osmanlının tutumu karşısında Anadolu’dan tam ters istikamete yani İran ve Orta Asya’ya göçmesine

Anadolu’dan büyük oranlarda Türk topluluklarının göçmesiyle özellikle Doğu ve Güney Do- ğu Anadolu’daki Türk nüfusunun azalmasına sebep olmuştur.

Osmanlı Devleti’nde Devşirme Ocağı öylesine gelişti ki Anadolu’nun en küçük askeri birlikleri bile devşirmelerden (kulköle ve dönmeler) kurulmuştur. Türkler ise yalnızca hayvancılık çiftçilik ve göçebelik yapabiliyorlardı. Türkler devlet dairelerinde işe alınmıyorlardı. Osmanlı Mühimme Defterlerinde bahsedilen bir olay konunun vahametini göstermesi açısından önemlidir. 2. Selim’in oğlu 3. Murat Manisa’da şehzade iken hizmetine her nasılsa köylü bir Türk’ün oğulları olan iki genç verilmiş bunun öğrenilmesi üzerine derhal şiddetli bir yazı yazılarak bu iki Türk’ün derhal işten çıkarılması ve yerine devşirme gençlerin alınması emredilmişti. (Mühimme Defterino 21 sıra 43s. 9) Devletin bütün işlerine devşirmelereğer devşirme bulunamaz ise Türk gençleri alınıyordu. Köylü Türkler yalnızca medreselerde okuma hakkına sahiptiler. Fakir duruma düşen ve işsiz olan Türk gençleri için medreseler başlangıçta bir kurtuluştu. Medreseler bağışlar ile ayakta duruyor ve bu insanlar en azından karınlarını doyurabiliyorlardı. Fakat zamanla medrese talebelerinin sayıları o kadar arttı ki bunların bir kısmı özellikle 16. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren çaresizlikten soygunculuk yapmaya başladı. Aynı zamanda Celali isyanları da ortaya çıkmaya başlamıştır. Devletin adaletsizliğinden ve zulmünden bıkan ağır vergiler altında bulunan Türkler’in Osmanlı hakkındaki düşüncelerini halk şiirlere dökmüştür. İşte o devirden günümüze kadar gelen bir şiir. (Prof.Dr. Faruk Sümer Oğuzlar-Türkmenler)

16. yüzyılda Osmanlı Ordusunun gözde ordusu devşirmelerden kuruluydu. Türkler ikinci önemde idiler. Türkler’e önemli görevler verilmiyordu. Türk gençleri de devşirme olan Yeniçeriler gibi maaşlı asker olmak istiyorlardı. Bazı padişahlar Türklerden de ücretli ordu kurmak isteseler de bunu yapmamışlardır. Anadolu’daki halk ise bu küstah ve kendinden olmayan Yeniçerilerden nefret ediyor fırsat buldukça onları öldürüyordu. 16. yüzyılda olay tamamen medrese talebeleri(sofu) ile yeniçerilerin mücadelesine dönüşmüştü. Türk olan medrese talebeleri Türk olmayan ve hala gizli Hıristiyanlık yapan yeniçerilere karşı isyana giriştiler.

638 yılda Osmanlı İmparatorluğunun 215 vezirinden yalnızca 78’i Türk’tür. Geri kalan 137’si devşirme - dönmelerdir. 161 Kaptan-ı Derya’nın 61 tanesi Türk 100 tanesi devşirme-dönmedir. 166 Maliye Bakanının 54’ü Türk 112’si köle devşirmedir.

Cabi Sait Efendi Vekayinamesinde devşirme Yeniçeri tulumbacılarının ayyaşlıklarından odalarına kadın ve oğlan kapattıklarındanyollardaki namuslu kadınları ve genç erkekleri cebren odalarına kaldırdıklarından bahsetmektedir. Dönme Yeniçerilerin kadınlara erkeklere ve çocuklara tecavüzleri belgelerle sabittir. 8-20 yaş arası devşirilen bu Hıristiyan çocukları asıl milliyetlerini ve dinlerini unutmuyorlarsık sık geri kaçıyorlar savaşlarda kendi asıl milletlerinin lehine çalışıyorlar casusluk yapıyorlar ve Türk düşmanlığını dile getirmekten çekinmiyorlardı. Kendi asıl milletlerini ve dinlerini unutmadıklarından Türk milletine zulmetmeyi kendilerine görev sayıyorlardı. Devletin devşirmelerin eline geçmesi ülkede milliyetçi Türk isyanlarının başlamasının en önemli sebeblerindendir. Anadoludaki isyanların temelinde bu ırki sebepler vardır. Türk milleti savaşta esir aldığı köleler tarafından yönetilmeyi milli onurlarına yedirememişlerdir.

Fatih Sultan Mehmet ile başlayan kozmopolit Osmanlılık döneminde yükselmenin tek şartı Müslüman olmak ama Türk olmamaktı. Kozmopolit Osmanlılık dönemi imparatorluğun yıkılışına kadar devşirme- dönmeler ile Türkler arasındaki iktidar mücadelesine sahne olmuştur. (Necdet Sevinç Osmanlı’nın Yükselişi ve Çöküşü)

“Kişi nam ile işler işi namsız bir pula değmezmiş kişi” sözünü hatırlatan Barbaros Hayrettin Paşa hatıralarında: “Acaba bu köpoğlu köpek Türkler‘den nasıl intikam alırız?” diye konuşan ve Bugün Türkler‘den kimse bırakmayacağımız gündür” diyerek 40.000 taraftarıyla isyan eden Cezayirli bir Arap Şeyhine Barbaros Hayrettin Paşa ve askerleri öyle kızmışlardı ki çıkan savaşta Türk askerleri: “Bakındı hele tumansız Araplar Türkler nasıl adamlarmış diyerek 40.000 Araptan 39.300’ ünü öldürmüşlerdi. (Barbaros Hayrettin Paşa’nın hatıraları 1. Cilt s. 257) Osmanlı’nın İslamcılık anlayışı da böylece halk nazarında geçerliliğini yitiriyordu.

Tarihçi Kemal Paşazade Tarihinde Rum Mehmet Paşa’nın “Padişah’ın bizim vatanımız hakkında ittüğü haseretün intikamını ben de Konya ve Karaman ölkesinde yapmaya muvaffak oldum” diyerek Larende Ereğli ve Karaman’a sefer yapmış buralardaki kadınları ve oğlanları çırılçıplak soyup mescitleri ve medreseleri yakıp yıktığını anlatır. Unutmayalım ki Bunları yapan bir Osmanlı Paşasıdır.

Bosnalı Devşirme Mehmet Halife “Tarih-i Gılmani” isimli eserinde Türkler‘den çarıklılar diye bahsetmektedir. Görice’li bir Arnavut dönmesi-devşirmesi olan Koçi Bey 1631’de yazıp Sultan 4. Murad’a hediye ettiği Koçi Bey Risalesinde Türkler’in orduya girmesinin ordunun bozulmasına sebep olacağını belirterek Türk kelimesi Çingene ve yankesici kelimeleriyle aynı anlamda kullanılmaktadır.

Tarih-i Naima’nın yazarı devşirme Mustafa Naim Efendi Türkler için “Nadan Türk akılsız Türk çirkin suratlı Türk ve mel’un Türk” gibi ifadeler kullanmakta ve Türk Milletini çoban köpeğine benzetmektedir.Yine bir devşirme olan Gelibolu’lu Mustafa Ali Türkler için “köylü kötü huylu manav ve kır adamı” tabirlerini kullanmaktadır. Bu adam farklı milliyetleri öğdükten sonra Türkler için “Anadolu Karaman ve Rum ülkesi adlarını alan pasaklılar ülkesi halkı elbette kır adamlarıdır. Bunlar aralarında güzel ve sevimli olanı çok az görülen çeşitli biçimlerde çirkin kimselerdir.” diye yazmıştır.

Amasya Tarihi’nin yazarı Hüseyin Hüsamettin Efendi “ Bütün iktidar makamları Türk olma yanlara aitti. Divan-ı Hümayunda bir tek Türk vezir bile yoktu. Vilayetleri yönetenler mir-i liva ve beylerbeylerinin içinde Türkçe bilmeyen Müslüman bile olmayan birçok insan vardı” demektedir.İşte bundan dolayı Türkler Türk olmayanlara isyan etmişlerdi. Bu isyanlar neticesinde dönme devşirmelerin zulmünden yaşadıkları köylerden ve şehirlerden kaçan halk başka yerlere göç etmişlerdi.” Mühimme Defterinde Seydişehir’deki bir köyün halkının tamamının göç ederek Rumeli’ye yerleştiğinden bahseder.

BURAYI DİKKATLE OKUYALIM: Genç Osman Türkçü bir padişahtı. Hotin Seferinde Türkler’in kahramanlığını devşirme kapıkullarının ihanetlerini ve Türkler‘i nasıl engellediğini görmüş ve devşirmeler ile zafer kazanılamayacağına inandığından bir Türk Ordusu kurmaya karar vermişti. Sarayın geleneklerini değiştirip haremi tasviye etmek ve Türk Hanedanının Türk kızlarıyla evlenmelerini istiyordu. Saraydaki bütün cariyeleri başkalarına nişanlayıp Osmanoğullarından uzaklaştırmıştı. Kıyafet olarak da milli Türk kıyafetleri giymeye başlamıştı. Dönme Yeniçerileri ortadan kaldırmak istiyordu. Fakat bu niyeti öğrenildi. Devleti yöneten devşirmeler o kadar güçlüydüler ki neticede Genç Osman katledildi. Halk ise Genç Osman’ı destekliyordu.Genç Osman’ın katline ilk tepki Antep halkından geldi. Antep Kadısı fetva vererek Antep kadısı fetva vererek Antep ve çevresindeki bütün yeniçerileri öldürttü. Ülkenin birçok yöresinde Genç Osman’ın intikamını almak için halk dönme-devşirme Yeniçerileri öldürmeye başladı. Mehmet Paşa Erzurum’dan Bursa’ya kadar yakaladığı bütün Yeniçerileri öldürtmüş halk da ona coşkuyla destek vermişti. Aydınlar din adamları hatta Mevlevi tarikatı bile Mehmet Paşa’nın Yeniçerileri öldürmesine destek vermişti.

Devlet yönetimi tamamen devşirmelerin elinde olduğundan bu devşirmeler birbirlerine arka çıkıyor ve işbirliği yaparak yerli Müslüman Türk halkı üzerinde baskı oluşturuyordu. Bir kısım halk toprağını köyünü yaşadığı yerleri terk edip gitmek zorunda kalıyordu. Bunlara “Çift-bozan” deniliyordu. Kendilerine bütün devlet kapıları kapanan Türk köylüsü ve medrese talebelerinin bazıları soygunlar yapıyorlardı. Bunlara da Levend(Cemi levendlü) deniliyordu. Köroğlu Ruşen Ispartalı Nesli oğlu Mehmet Çavuş Kiziroğlu Mustafa Bey bu levendlerdendir. Sünni Türkler gibi şii Türkler Yörükler ve Türkmenler de haksızlıklara ve devşirme zulmüne karşı ayaklanıyorlardı. Böylece Celali isyanları başlamış oldu. Bu isyanlar mezheb isyanı gibi gösterilse de altında yatan asıl gerçek Türkler ile Türk olmayanlar arasındaki mücadeledir. İlk isyanı Kara Yazıcı başlattı. Celalilerden bazıları Osmanlı zulmüne son verilmesi gerektiğini savunuyorlardı. Celalilerden biri olan Deli Hasan’a halk öylesine destek vermişti ki Deli Hasan Samsun’un Canik Dağlarından çıkıp Kütahya’ya kadar bütün köy kasaba ve şehirleri yakıp yıkarak gelmişti. Celali isyanlarının Türkler açısından önemli yanı ise Türkler‘in Kapıkulu Ocağının süvari birliklerine alınmış olmasıdır. Fatih ile birlikte iktidara gelen devşirme-dönme sınıfı 17. yüzyılın 2. yarısına kadar devleti mutlak hakimiyet yönetmiştir. 17. yüzyılın 2. Yarısından itibaren kısmen de olsa devlette Türk devlet adamları görülmeye başlanmıştır. 2. Viyana kuşatmasında asker sıkıntısı çeken Osmanlı 1690 yılında ordusuna Türkler‘den asker almaya başlamıştır. (

1691 yılında Türk oymaklarının yerleşik hayata geçirilmesine (iskan) başlanılmıştır. Bu iskan hareketleri birçok yerde çok acı şekilde sonuçlandı. Bir kısım oymaklar Hama ve Humus arasındaki boş ve harap topraklara zorla yerleştirildiler. Bu verimsiz topraklarda yaşayamayacaklarını anlayan Türkler‘in bir kısmı Anadolu’ya bir kısmı ise İran’a kaçtı. Bir kısmı da o topraklarda kaldı. Günümüzde Suriye’deki Türkler o zamanlar zorunlu iskana tabi tutulan Türkler‘in torunlarıdır.(Prof.Dr. İbrahim Kafesoğlu Türk Milli Kültürü)

Orta Arabistan’da yaşayan Arap Tayy boyunun Şammarlar kolu ve Aneze gibi yağmacı Arapların önüne geçmek isteyen Osmanlı Devleti bu ıssız çorak verimsiz ve susuz yerlere Türkler‘i zorla yerleştirdi. Buralara yerleştirilen Türkler bedevi yağmacı Araplar ile savaşmak zorunda kaldı. Birçok Türk çöllerde öldü bir kısmı İran’a kaçtı. Kaçanlardan yakalananlar şiddetle cezalandırıldı ve geri gönderildi. Özellikle Beğdilli boyuna bağlı Türkler bu çöllerde isyancı Araplar ile yıllarca çarpıştılar binlerce Türk bu savaşlarda öldü. Yaşanan acı o kadar büyüktü ki o devirlerden bu acıları anlatan şiirler ve türküler günümüze kadar gelmiştir. Colap adıyla anılan bu iskan hareketinin yıkımı korkunç olmuştur. Anadolu’nun fethinde büyük rol oynamış birçok Türk aile yok olmuştur. Osmanlı Devleti Türk toplum yapısını alt üst etmiştir. Dadaloğlu’nun isyanı da bu yüzdendir. Avşar yiğitlerinin sarı çiçekli yaylalara biran önce varmak için acele ettikleri bir vakitte “Osmanlı tavşan avına araba ile gittiği gibi” topu ve tüfeği ile çıkagelmiştir. O devirlerde yazılan aşağıdaki şiir bu acıları anlatır.

Kara çadır is mi tutar

Beğlik martin pas mı tutar

Ağlarsa anam ağlar

Osmanlıdır yas mı tutar.

Tanzimat Fermanıyla Osmanlı Devleti tam bir azınlık cennetine dönüşmüştür. Yabancılar Tanzimat fermanı sayesinde akın akın gelip Türk topraklarını satın alıyorlardı. Galata’ya yeni bir kilise için padişahın arsa bağışladığı Beyoğlu Kaymakamı Rum İstefenakiye Darphane Müdürü Ermeni Artvin ve Baruthane Müdürü Yahudi Simon’a nişan verildiği haberleri Takvim-i Vekayi gazetesinde yer almıştı. Bir hıristiyana gavur dediği için bir Müslüman karakola götürülüp cezalandırılırken gayri müslim şarkıcılar Tepebaşı gazinosunda : ” Ey keskin kılıcım Türkler’i şöyle kes ey ateşli tüfeğim zalimleri böyle öldür !” diye Türkler aleyhine kışkırtıcı şarkılar söylemiş Tasvir-i Efkar Gazetesi bunu yayınlarıyla şikayet edince de hükümet gazinoyu kapatıp şarkıcıyı cezalandırmak yerine bunu yazan gazeteye sert bir tembihname göndermiştir.(Tasvir-i Efkar 27 Eylül 1867)

1876’da İstanbul’da yayınlanan 47 gazetenin sadece 7 tanesi Türkçe idi. Buna karşılık 9 Rumca 9 Ermenice 7 Fransızca 3 Bulgarca 2 İngilizce 2 İbranice 1 Almanca ve 1 Arapça gazete vardı.

Avrupalı gayri müslimlerin azgınlıkları o hale gelmişti ki J.H.A. Ubucini “1855’de Türkiye” isimli eserinde memleketin kötü halinden ve Avrupalıların her istediğinin yapılmasından dert yanan Osman Ağa isimli bir Türk’ün “ Hıristiyan sigara istedi mi Müslüman koşup ateş getiriyor” diye kendisine dert yandığından bahseder. (İfade gayet yumuşatılarak verilmiştir. Buradaki sözün aslı çok daha ağırdır.)

Prof. Ah.Djevaid: ”Osmanlı’da Yahudi’nin en değersizi bile küçümsenemeyecek kadar mühimdir“ demiş ve devlet yönetiminde ne kadar etkili olduklarını anlatmıştır. (Prof.A.Djevaid Yabancılara göre eski Türkler sayfa: 21) Yabancıların Osmanlı’daki etkinliği o kadar fazladır ki Sultan kendi hükümet merkezinde bile mutlak hakim olmaktan çıkmıştır. Avrupalılar yerli kanunlara tabi değillerdir adi suç işledikleri zaman bile cezalandırılmazlar.”(a.g.e sayfa:36)

“Nüfusu 10.000’den fazla şehirlerde toptancılık tamamen Ermenilerin elindedir” (Körte Les Armeniens en Anatolie sayfa 62-63).”Osmanlı İmparatorluğunun daha temelleri atılırken bütün askeri ve sivil rütbeler Türkler‘den alınarak yabancılara ve kölelerden oluşan yeni bir sınıfa verildi.” (E.Gibbon H. De la Decadence et lachute de L’empire Romain 1834).“Hıristiyan halka verilen hakların Osmanlı İmparatorluğunun çökmesinde büyük bir rol oynadığında bütün tarihçiler ittifak ederler.” (M.de Castrius Reveu Angevine 1817)

19. yüzyılın 2. Yarısına kadar Osmanlı Sultanları ve Devlet Adamları Türklerin Osmanlı Devleti’nin asli unsuru olduğunu bir türlü anlayamamışlardır. Sultan Abdulhamit Han bu gerçeğin ilk farkına varanlardandır. Keza Cevdet Paşa ve Sait Paşa da bu gerçeği görenlerdendir. Fakat artık iş işten geçmiştir. Selçuklular tarafından kısmen Osmanlılar tarafından da tamamen ihmal edilen yok sayılan ezilen sürgün edilen orduya ve devlet dairelerine işe alınmayan bizzat devlet tarafından aptal idraksiz millet diye aşağılanandünya tarihinin en eski ve asil milletlerinden biri olan Türk Milleti perişan duruma düşmüş kırılmış milli özelliklerini kaybetmeye başlamıştır. Anadolu’yu gezen Avrupalılar Anadolu’da yoksul fakat asil ruhlu ve namuslu olarak gördükleri Türk Milletinin kötü idarecilerin elinde ölmekte ve mahvolmakta olduğunu söylüyorlardı. Yahudiler ve Hıristiyanlar ise kendilerine sağlanan ayrıcalıklar ve devleti yönetenlerin kendileri olması sayesinde zengin ve müreffeh bir hayat sürüyorlardı. Türklerin nüfusu azalırken onların nüfusu artıyordu. Dünyanın her yanından yabancılar devşirilip zorla Osmanlı topraklarına getirilirken Yüce Türk Milletinin gençleri Cezayir’e Tunus’a Yemen’e Trablus’a Rakka’ya hatta Afrika içlerine götürülüyor ve birçoğu bir daha geri gelemiyordu. Osmanlı Türk insanını ve servetini adeta hovardaca heba ediyordu. Rumeli’nde 2 Bağdat’ta 1 askeri okul olmasına karşılık İzmir’den Sivas’a kadar koskoca Anadolu coğrafyasında bir tek askeri okul yoktu. Türk kadınları yerine aralarında köle pazarından alınanların da olduğu devşirme Hıristiyan kadınlar ile evlenen padişahların bir çoğunun Türklük şuuruna sahip olması zaten beklenemez. Türkler‘in böyle dışlanması ve ezilmesinin neticesinde bugün Türk dünyası paramparça olmuş ve küçük bir coğrafyaya sıkışmıştır. Alevi ve Kürt sorunları ortaya çıkmıştır. Türk Milleti binlerce yıllık örfünü kültürünü kimliğini kaybetme tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştır. Koskoca imparatorluk paramparça olmuştur.

Edmund Dutemple’nin dediği gibi: “Türk soyundan gelenler Avrupalılar ile ne kadar az temas etmişlerse o kadar mükemmel ve bozulmadan kalmışlardır.” Tarihten ders çıkarıp yapılan hataları tekrarlamamak gerekir. Ancak kuru ve bağnaz fikirler ile hiç okumadan ezbere yapılan yorumlar ve değerlendirmeler gerçeğin görülmesini engellemektedir. Eski bir Uygur şiiri ile yazımı son noktayı koyuyorum.

“Eğer oynap kişi bir harf aytsa

Alır andan bilig ehli nasihat.

Kilir ahmak kulağına oyuncak

Olur bolsang yüzelli babını.”

Günümüz Türkçesiyle;

“Eğer kişi oynayıp bir harf dese

Alır ondan bilgi ehli nasihat

Gelir ahmak kulağına oyuncak

Okusan bile yüzelli bölüm hikmet.”

Alıntı

Eline ve kalemine sağlık üstadım.Osmanlı ırkçılık olmasın ümmetçilik yolunda ileri adımlar atılsın amacındalardı...Yoksa başlıkda da söylediğiniz gibi kötülemek ve art niyetle yapılan bir eylem değildi.Ama;zamanla bu gidiş şekli çeşitli fikirler ve kasıtlı hareketlerlesanki Osmanlı türk düşmanı gibi gösterilmeye çalışıldı.Olacak şey mi?Milliyetini inkar eden ulus bir devlet!!!

__________________
Gakkos23

Gönüldaşım çok kıymetli Gakkos kardeşim burada anlatılmak istenilen esas şudur ki yabancıları kendi insanının üzerinde bir konuma taşımanın akibetinin felâket oluşudur. Bu yazı ile aslında günümüzü anlamaya çalışmak gerek ki tam bugünküleri anlatıyor. Ceddimiz Osmanlının düşmüş olduğu hataya bugün bizler düştük değil mi?... Selâmün Aleyküm kıymetli Gakkos kardeşim.

Aleyna ve aleyküm selam!Üstadım ben galiba eksik beyanatta bulundum.Benim demek istediğim;Osmanlı Ümmetçilik esaslı temele tevessül ettiğinden ve o yolda devam etmesibirde fetihler sonucu manda altına alınan ülke insanlarına kutsal emanet gibi sahip çıkılması!Tabi ki zaman zaman bu durum suistimal edilmiştir.Yanlışlarda yapılmıştır.Ben bnu dile getirmek istemiştim.
Selam ve dua ile AEO!

__________________
Gakkos23

atalarımız bu vatan için canlarını gözlerini kırpmadan verdiler haklarını ödeyemeyiz hiçbir zaman şimdilerde moda osmanlıyı küçümsemek bakalım daha ne kadar bu komedi sürecek

__________________




Namazınızı kıldınız mı?


[B]Ebu Hüreyre'den (r.a.) rivayetle:
Mü'minin durumu yeşil ekin gibidir. Rüzgar ne taraftan gelse onu eğer. Rüzgar durduğunda doğrulur. Mü'min de böyledir. O da bela ve musibetlerle eğrilir. Kafirin durumu ise çam ağacı gibidir. Allah dile*diği zaman sert ve dik durur. [Bela ve musibetlere uğramaz.[/B]]
İmam-ı Buharı İmam-ı Darimi

Mü'mine Sultan hanım kardeşimkimse ceddimize dil uzatamaz ve küçümseyemez.Ama Orhan bey kardeşimin paylaşımı da göz ardı edilemez.Tarihde böylesi uygulamalarda olmuştur.Bazı zaman suistimallerbazı zamanda yanlış adımlar atılarak bu günler göz ardı edilerek.baksanız ya!Şimdilerde Ben Türküm demek nerdeyse suç kategorisine girecek!!!!
Selam ve dua ile AEO

__________________
Gakkos23

Kıymetli mümine sultan kardeşim Osmanlı İmparatorluğu bizim atalarımızın dünyaya vurmuş olduğu eşi ve benzeri olmayan ADALET-İNSANLIK-MERHAMET MÜHRÜDÜR. Peki böylesi bir güç ve adalet timsali olan Osmanlı nasıl oldu da çapulcu Avrupalı haçlıların HASTA ADAM dedikleri bir duruma geldi. İşte bunun bir tek sebebi var; devşirmeleri çok üst mevki ve makamlara getirmesi sonucunda onların genetik ihanetlerine maruz kalarak için için kemirilerek güç kaybına uğratılmasıdır. TÜRK KİMLİĞİNİ ANAYASADAN ÇIKARTMAK ANDIMIZI KALDIRMAK İSTİKLÂL MARŞIMIZI ALAYA ALMAK MİLLİ BAYRAMLARIMIZI KUTLATMAMAK gibi aşağılık davranışları sergileyebilenlerin bu cüretlerinin sebeplerini iyi teşhis edebilmek için isabetli tesbitlerde bulunabilmeliyiz.
Bugün içimizde bu gibi hainlerin mevcudiyetlerinin temelini; Osmanlının dönme ve devşirmelere aşırı güvenmelerinin neticesi ULU ÇINARIN GÖVDESİNDE YER BULAN BU DÖNMELERİN KEMİRGEN VİRÜSLER GİBİ GÖVDEYİ KEMİREREK KENDİLERİNE YER BULMALARINDA ARAMALIYIZ.

Ve bu dönme ve devşirmeler zaman içinde dibe çökerek İMPARATORLUK TORTUSU olarak sessiz ve sinsice zayıf anımızı kolladılar. AKP şöyle bir karıştırınc tortular harekete geçip her yanı tekrar bulandırdılar.


Bu tespitleri yapamazsak ceddimiz Osmanlının akibeti tekerrür eder. Selâmün Aleyküm kıymetli kardeşim...

ORHAN KILIÇOĞLU